Bij het fotograferen van dieren in een dierentuin wordt je natuurlijk om de haverklap geconfronteerd met allerlei storend hekwerk (gaas) en plastic wanden. Als Bokito je van de andere kant aanstaart ga je daar als fotograaf niet moeilijk over zitten doen, leef je even met dit ongemak. Maar als je een schattige rotscavia of prévost eekhoorn voor je lens probeert te krijgen en een 5-jarige heeft net lopen kwijlen op dat plekje van de plastic wand waar jij je lens op richt, dan vervloek je die afscheidingen wel eens.

Met een goede lens op een spiegelreflex kun je daar toch, tot aan grenzen, wel redelijk omheen. Lens met volledig open diafragma tegen het gaas of de plastic wand drukken, scherp stellen en voila, het lijkt net of er geen hek of plastic wand staat. Door de geringe scherptediepte wordt alles vaag behalve het object waarop je scherp stelt. En soms zo vaag dat het geheel verdwijnt.

Deze foto van het gouden leeuwaapje is zo’n voorbeeld. Zit achter een (redelijk) bevlekte plastic wand in het verblijf voor kleine zoogdieren. Maar de foto is scherp en geen spoor van de wand.

Meer voorbeelden te zien op mijn Flickr site.

Tijdens mijn vakantie een tweetal dagen in Venetië geweest. Tropische temperaturen en op de 2e dag hoosbuien. Blijkt ook uit mijn foto’s dat Venetië nog steeds fotogeniek is en als je je best doet kun je ook nog foto’s maken met weinig mensen erop (wil ik altijd).

Deze foto heb ik gepost direct vanuit Flickr. Klik maar op de foto, dan merk je het vanzelf.

Flickr heeft een nieuwe vormgeving. Een aantal dingen zijn handig, maar het moet gezegd, er kloppen een aantal zaken nog niet helemaal. Meest opvallend voor mij (zie ook mijn vorige post) is dat de pagina-layout op de iPad niet goed gaat. De Flickr pagina schuift teveel naar links, krijg je problemen met zaken die van de pagina afvallen.

Irritant, wordt veel over geklaagd. Zal dus wel snel wat aan gebeuren (hoop ik).

Besloten dat ik mijn dure Canon 100mm L lens eens ten volle moet gaan leren gebruiken. Zoek vaak niet de situaties op waarvoor ik hem moet gebruiken (portret, macro), zit veel in de ‘landschappen’ en gebruik dan vrijwel altijd mijn supergroothoek.

Een windstille zondag met niet al te felle zon is uitstekend voor macro-fotografie dus statief erbij gepakt, flitser gemonteerd en gepoogd om beestjes in de tuin vast te leggen.

Wat toch altijd blijkt is dat fotograferen met statief altijd voor aanzienlijk technisch betere resultaten zorgt. Bij macro-fotografie is dat overduidelijk (uit de hand lukt eigenlijk niet, altijd onscherp), maar ook landschapsfotografie heeft (veel) baat bij statiefgebruik. Ik vind mezelf altijd een beetje voor lul lopen met zo’n tripod of monopod, maar toch vaker over die schaamte heen stappen.

De foto’s zijn gemaakt op 30-45 cm afstand, met statief, met diafragma F/16 met een belichtingstijd van 1/60-1/125 sec, flits en 100 ISO. KLIK op de foto’s want dan pas kun je het resultaat goed zien.

Het zal duidelijk zijn dat met sluitertijden van rond de 1/100 en een toestel dat meer dan een kilo weegt (met flitser, batterypack en lens) de foto’s zonder statief niet in de buurt komen v.w.b. scherpte. Natuurlijk kan je de ISO wat opkrikken om sneller te kunnen fotograferen, maar dan nog heb je een zeer strakke hand nodig wil het wat worden.

Ook bezig geweest met het fotograferen van vallende druppels, ging redelijk, maar niet goed genoeg. Een goede druppelaar nodig, een plastic zakje met een gaatje erin werkt niet lekker. Waarschijnlijk volgende week verder.

Na 3 dagen congres in Orlando een trip gemaakt in een Chevy Impala langs de oostkust van Florida naar Savannah in Georgia. Na Orlando, een plaats waar je alleen gelukkig wordt als je verliefd bent op Donald Duck of Goofey, is Savannah een verademing. Een historische centrum, lommerrijke straten en gelegen aan een kronkelende rivier. Vooral zuidelijk relaxed.

Op de heenweg een stuk op het strand gereden bij Daytona Beach. Had ik al eens gedaan in Denemarken (kan je met gemak 120 halen op het strand aan de westkust), maar in de VS met surfers en grote Amerikaanse bakken was het toch weer wat anders.

Een paar foto’s zijn hier te zien of op mijn Flickr site.

Het is mij niet gelukt om dicht bij de vulkaan onder de Eyjafjallajökull te komen nadat hij ontplofte. Alles afgezet en de hoofdweg was een stuk weggebroken om het smeltwater weg te laten. Maar IJslanders, de ‘natives’ wisten veelal de weg wel te vinden. Jon Oskar (z’n echte naam is Jon Hauksson) is er zo eentje. Niet alleen heeft hij mooie foto’s gemaakt van de Eyjafjallajökull, zijn verzameling noorderlichtfoto’s is ook heel fraai. Enorm groen, heel apart. Zie hier.

Las net op Wikipedia dat Aurora Borealis (zo wordt noorderlicht ook wel genoemd) met een regelmaat van 11 jaar op zijn hevigst is. De laatste keer was in 2000. Dus had je altijd al een keer zin om naar IJsland te gaan, ga dan volgend jaar. Maar hou er rekening mee dat de kans op noorderlicht op IJsland het grootst is in de periode september-maart. Donkere dagen en stervenskoud. Als je nog wat anders wil doen kan je dan beter wegblijven .

Een andere IJslandse fotograaf (Toi Vido) die in een dorp woonde vlakbij de vulkaan (Vestmannaeyjar) heeft ook een aantal foto’s gemaakt die een goede indruk geven van de as die het dorp in komt zetten. Wordt je wel even stil van. Zie hier.